Osteochondrose is een pathologie veroorzaakt door degeneratieve processen in kraakbeenweefsel. In de meeste gevallen wordt een stabiele werking van de tussenwervelschijven opgemerkt, dus meestal praten ze over spinale osteochondrose.
Pathogenese
Allereerst wordt osteochondrose geassocieerd met het feit dat een persoon lange tijd rechtop staat, wat een verhoogde belasting van de wervelkolom en tussenwervelschijven veroorzaakt.
Met de leeftijd neemt de functionaliteit van de bloedvaten af, wordt het dieet minder evenwichtig, wordt het lichaam ouder, wat de ontwikkeling van pathologische processen alleen maar versnelt.
Osteochondrose is een multifactoriële ziekte; de belangrijkste voorwaarden voor de ontwikkeling ervan kunnen zijn:
- werk dat gepaard gaat met trillingen of waarbij de positie van het lichaam vaak verandert (flexie-extensie, draaien, buigen, schokkende bewegingen);
- gewichten heffen;
- overgewicht;
- meerlingzwangerschap;
- gebrek aan vitamines in het lichaam;
- sedentaire levensstijl;
- slaap op een zachte matras;
- slechte houding (scoliose);
- wervelinstabiliteit.
De verergering van het dystrofische proces van schijfvernietiging kan gepaard gaan met intense fysieke activiteit (vooral zonder voorafgaande warming-up), blessures of skeletpathologie die de verdeling van de belasting op de wervelkolom verandert.
Karakteristieke tekenen van pathologie
Gevoelloosheid en pijn, als de belangrijkste manifestaties van osteochondrose, kunnen door het hele lichaam of alleen in de rug worden waargenomen. De pijn wordt erger bij plotselinge bewegingen, lichamelijke activiteit en in sommige gevallen bij niezen of hoesten. De poging van het lichaam om zichzelf tegen pijn te beschermen leidt tot verhoogde spierspanning en een beperkt motorisch vermogen.
Als iemand geen hulp krijgt en de behandeling niet wordt gestart, wordt de pijn nog erger, verspreidt zich naar de ledematen en beperkt hun mobiliteit. Wanneer de cervicothoracale wervelkolom wordt aangetast, worden de armen aangetast en wordt de lumbale wervelkolom beïnvloed door de onderste ledematen.
Symptomatische manifestaties verschillen afhankelijk van welk deel van de wervelkolom is aangetast.
Typen en symptomen van osteochondrose
Pathologie kan verschillende delen van de wervelkolom aantasten. Rekening houdend met de lokalisatie kan osteochondrose zich ontwikkelen in de cervicale (meer dan 25% van de gediagnosticeerde gevallen), lumbale (meer dan 50%) of thoracale (12%) regio's.
De verergering van het dystrofische proces van schijfvernietiging kan gepaard gaan met intense fysieke activiteit (vooral zonder voorafgaande warming-up), blessures of skeletpathologie die de verdeling van de belasting op de wervelkolom verandert.
Osteochondrose van de nek
Het ruggenmerg, de slagaders (die de hersenen van bloed voorzien), zenuwstammen en wortels (die een zenuwverbinding creëren met de armen, longen en het hart) lopen door het cervicale gebied. Door de jaren heen worden nekbewegingen, vooral voor mensen die ongetraind zijn of lange tijd achter een computer werken, lastig.
Symptomen die kenmerkend zijn voor cervicale osteochondrose:
- hoofdpijn en hartpijn;
- duizeligheid (mogelijk kortstondig bewustzijnsverlies, wat gepaard gaat met een verminderde bloedtoevoer naar de hersenen);
- gevoelloosheid en pijn in de schoudergewrichten of armen.
Osteochondrose van het thoracale gebied
Pijn op de borst is bekend bij mensen die vaak en langdurig fysieke arbeid verrichten, vertegenwoordigers van "sedentaire" beroepen (architecten, ontwerpers, chauffeurs).
De belangrijkste symptomen van osteochondrose van het thoracale gebied:
- het gevoel een “steek in de borst” te hebben;
- pijnlijke gevoelens in het cervicale gebied, tussen de schouderbladen;
- gevoelloosheid van de handen (tijdelijk, langdurig);
- gehoor- en gezichtsstoornissen;
- toegenomen zweten;
- hoofdpijn die uitstraalt naar de achterkant van het hoofd (vaak langdurig, tot 12 uur);
- veranderingen in bloed- en intracraniale druk;
- tachycardie en aritmie.
Een goede preventie van thoracale osteochondrose is een correcte houding.
Symptomen van lumbale osteochondrose
Gezondheidsproblemen veroorzaakt door osteochondrose in de lumbale regio zijn als volgt:
- frequent urineren;
- gevoelloosheid van de ledematen;
- duizeligheid;
- spierspasmen en krampen;
- problemen met bewegen, buigen en draaien van het lichaam;
- ontwikkeling van scoliose;
- pijn in de onderrug, vooral 's ochtends, onmiddellijk na het ontwaken;
- verminderde gevoeligheid en tonus van de spieren.
Pijn en de intensiteit ervan bereiken hun hoogtepunt tijdens de acute periode van de ziekte. De duur ervan kan een persoon meerdere dagen hinderen, maar soms houdt de pijn weken en zelfs maanden aan. Naarmate het pathologische proces dat plaatsvindt in de tussenwervelschijven vordert, neemt de ernst van de symptomen af. Na 60 jaar wordt de ziekte chronisch en verdwijnt de pijn.
Stadia van de ziekte
Osteochondrose is een progressieve pathologie, de overgang naar elke volgende vorm vindt geleidelijk plaats. Een van de fasen is de vorming van een hernia, die optreedt wanneer de vezelige ring dunner wordt. Door de breuk treedt uitsteeksel van de kern op, compressie van de wortels, wat leidt tot meer pijn en een afname van het schokabsorberende vermogen van de schijf.
De belangrijkste stadia van de ontwikkeling van osteochondrose:
- Een persoon ontwikkelt karakteristieke klachten veroorzaakt door lichamelijke inspanning of langdurig verblijf in één houding. Op de röntgenfoto is een lichte vernauwing van de openingen tussen de wervels te zien.
- Verlies van schijfstabiliteit, kraakbeenweefsel strekt zich uit tot in de vezelige ring en zenuwwortels worden samengedrukt. Een röntgenfoto toont een afname van de tussenwervelafstand, verplaatsing van de wervels en proliferatie van botweefsel.
- Tussenwervelbreuken ontwikkelen zich. De schijf beweegt steeds meer in het omringende weefsel. Overtreding veroorzaakt schade aan zenuwen en bloedvaten. De pijn wordt heviger, er is gevoelloosheid en beperking in de beweging van de ledematen.
- De schijf verhardt en wordt vervangen door littekenweefsel. Bij fibrose groeien botuitsteeksels langs de rand en neemt de afstand tussen de wervels aanzienlijk af. De mobiliteit van de wervelkolom neemt af, deze lijkt verbeend te worden.
Diagnose van osteochondrose
Een voorlopige diagnose wordt gesteld door een arts op basis van de klachten van de patiënt en na een visueel onderzoek. Er wordt rekening gehouden met pijn en gevoeligheid op bepaalde punten, de toestand van de spiertonus, het bewegingsbereik en de aanwezigheid van houdingsstoornissen (bijvoorbeeld tekenen van scoliose).
De aanwezigheid van osteochondrose en het stadium ervan worden opgehelderd nadat instrumentele onderzoeksmethoden zijn uitgevoerd. Allereerst wordt een röntgenfoto van het betreffende deel van de wervelkolom voorgeschreven.
Na het bestuderen van de beelden bepaalt de specialist:
- of de tussenwervelafstand is afgenomen;
- of het kraakbeenweefsel is uitgeput;
- welk stadium is het lopende pathologische proces.
Als bij een patiënt een hernia tussen de wervels wordt gedetecteerd, wordt een MRI voorgeschreven. Met behulp van laag-voor-laag scannen en visualisatie van zachte weefsels kan een voorlopige diagnose met hoge nauwkeurigheid worden bevestigd of weerlegd.
Hoe osteochondrose te behandelen
Therapie voor de ziekte is langdurig, het belangrijkste doel is het verlichten van pijn en spierspanning, en na het identificeren van de provocerende oorzaak, het stoppen van de ontwikkeling van het pathologische proces.
De specialist beslist welke behandelmethode het meest effectief zal zijn, op basis van de resultaten van het onderzoek en de ernst van de aanhoudende pathologie. proces.
Medicamenteuze behandeling van osteochondrose
Het belangrijkste doel van dit type ziekte is het stoppen van het ontstekingsproces en de pijn, en het verlichten van spierspasmen. Dit kan worden gedaan door de patiënt het volgende te laten doen:
- Niet-steroïde anti-inflammatoire geneesmiddelen. Om de tonus van de skeletspieren, spierspasmen en compressie van zenuwwortels te verminderen, vult de specialist NSAID-medicijnen aan met spierverslappers.
- Vitaminepreparaten van groep B.
De optimale behandelingsperiode is 7-10 dagen.
Medicatie wordt vaak aangevuld met lokale behandeling. Op het getroffen gebied kunnen verwarmende zalven of gels met NSAID's worden aangebracht, wat helpt de bloedtoevoer en het metabolisme te verbeteren en ontstekingen te stoppen. Externe remedies verlichten snel de pijn, omdat de belangrijkste werkzame stof de ontsteking binnendringt en onmiddellijk begint te "werken".
Het innemen van medicijnen wordt doorgaans aangevuld met oefentherapie, massages, fysioreflexologie of manuele therapie.
De belangrijkste taak van mensen die lijden aan osteochondrose is het verminderen van de frequentie en ernst van pijnsymptomen (vooral tijdens exacerbatie). Naleving van de aanbevelingen van de arts en het gebruik van medicijnen in combinatie met fysiotherapie-oefeningen zullen helpen de normale werking van de wervelkolom te herstellen en chirurgische ingrepen te voorkomen.